‪மாலை‬ ‪‎நேர‬ ‪‎டீகிளாஸ்‬ 7.0

விடியற்காலை 6 மணிக்கு சூரியன் லேசாக அதன் கண்களை திறந்து கொண்டிருந்தது.என் கண்கள் இரவு முழுவதும் உறங்காமலே கிறங்கி போய் கிடந்தது.

ரயிலின் வேகம் குறைய குறைய என் ஆர்வம் அதிகரித்து கொண்டே இருந்தது.இன்னும் 10 நிமிடத்தில் என் ஊரை நெருங்கிவிடுவேன்.

என் அம்மா , அப்பாவை காண போகும் சந்தோஷத்தில் கிறங்கிப்போன என் கண்களும் கிளர்ச்சியுற்று எழுந்தது.

இரயில் ஒருவழியாக நிறுத்தத்தை அடைந்தது.கையில் என் பையை எடுத்துகொண்டு மெதுவாக கீழிறங்கினேன்.

அங்கிருந்து சரியாக அரைமணி நேர நடைப்பயணம் தான் என் வீட்டை அடைய , நடக்க துவங்கின என் கால்கள் என் வீட்டை எதிர்நோக்கி.

மூன்று மாதத்தில் எதுவும் மாறவில்லை , அதே கூரை வீடுகள் , ஆங்காங்கே குப்பைகூளங்கள் , ஆடைகிழிந்த அரசுப்பள்ளி என்று இன்றும் மாற்றத்தை தேடிக்கொண்டிருக்கும் குக்கிராமம் தான் என் ஊர்.

பசுமைக்கு குறைவில்லா ஊரென்று ஒரு காலத்தில் இருந்ததாம் என் அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார்.இன்று அனைத்தும் பட்டாப்போடப்பட்ட வெற்று பத்திரமாய் பேங்க்லாக்கருக்குள் குடியேறிவிட்டது.

இதெயெல்லாம் நினைத்து கொண்டே என் வீட்டை அடைந்துவிட்டேன்.

முன்னால் என் எதிரி முருங்கை மரம் பின்னால் கொஞ்சம் காலி இடம் நடுவே கருஓலை குடிசையில் தான் என் வீடு.என் அப்பா உழைத்த உழைப்பிற்கு சேமித்த மிச்சம் இந்த இடம் மட்டும் தான்.

ஏதோ ஒன்று வீட்டின் வாயிலில் மறைந்திருந்தது. ஆம் என் அப்பாவின் மிதிவண்டி தான் , இருபது ஆண்டுகள் அவருடனே பயணம் செய்த மிதிவண்டி அது , ஆங்காங்கே சில ஒடுக்கங்களுடன் இன்றும் என் அப்பாவின் ஆஸ்தான வாகனமது.

சரி , இந்த காலை பொழுதிலே இவர் எங்கு சென்றிருப்பார் என்ற சிந்தனையிலேயே முன் நகர்ந்தேன்.

"சாமி " என்றொரு குரல் அம்மா தான்.

"அம்மா.... , எப்படி இருக்க அம்மா ? "

"நான் நல்லா இருக்கேன் சாமி , இப்ப தான் நினச்சேன் , எங்க புள்ளைய இன்னும் காணோம்ன்னு "

"இப்ப தாம்மா வந்தேன் "

" ஏன் , சாமி இப்படி இளச்சு கிடக்குற , நேரா நேரம் சாப்டுயா " என்றார் கண்கலங்க

"அம்மா , இப்ப ஏன்மா அழுகுற , அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல மா , நான் நல்லா தான் சாப்டுறேன் "

"அய்யோ , நான் ஒரு கிறுக்கச்சி ஊர்ல இருந்து வந்த புள்ளைய வாசல் லையே நிப்பாட்டி பேசிட்டு இருக்கேன் பாரு , உள்ள வா சாமி "

"ஹம்... சரிம்மா "

அதே குழந்தை பேச்சுடன் , அழுக்குபடிந்த சேலையில் அவளின் உலகறியா அன்பிற்கு இன்னொரு ஜென்மமேனும் இதே ஓலை குடிசையில் அவள் வயிற்றில் பிறக்க வேண்டும்.

"சாமி , கை கால் கழுவீட்டு வாய்யா , காபி வைக்குறேன்"

"சரிம்மா " என்றேன் சிரித்தபடி

பட்டிணத்தில் கடந்த இந்த மூன்று மாதத்தில் மறந்து போன என் கிராமத்து சுவடுகளில் இந்த கை , கால் கழுவும் பழக்கமும் ஒன்று.

முன்பெல்லாம் வெளியில் சென்று வந்தாலே கை , கால்களை சுத்தமாக கழுவிவிட்டு தான் வீட்டிற்குள் செல்ல வேண்டும். அப்படி கழுவாமல் உள்ளே வந்தால் முருங்கை மரத்தின் குச்சிகளில் சரமாரியாக அடிவிழும்.

அப்போதும் அழுதுகொண்டே அந்த முருங்கை மரத்தை திட்டுவேனே தவிர என் அம்மாவை திட்டியது இல்லை. இப்படி பலமுறை அடிவாங்கி அடிவாங்கி அந்த முருங்கை மரம் என் எதிரியானது தான் மிச்சம்.

கழுவிய கை , கால்களோடு உள்ளே சென்று அப்பாவின் கயிற்று கட்டிலில் அமர்ந்தேன்.

" இந்தா சாமி , சூடா இருந்தா கொடுய்யா , ஆத்தி தாரேன் "

" இல்ல மா , அளவு சூடு தான் , என்னம்மா பால் காபி போட்டுருக்க ? "

எங்கள் வீட்டில் வரக்காபி தான் அன்றாட வழக்கம் , யாராவது விருந்தினர் வந்தால் தான் பால் காபி , பட்டிணத்து சென்று கிடைக்க மறுத்த கிராமத்து சுவடுகளுள் இதுவும் ஒன்று.

" இல்ல சாமி , நீ வரேன்னு சொன்னியா , அது தான் நம்ம பால்கார கனகராஜ்ட்ட கால் லிட்டர் வாங்குனேன் "

"எதுக்கு மா , இதெல்லாம் , சரி அப்பா எங்க , சைக்கிளையும் காணோம் "

" நீ , வரேன்னு சொன்னதுல இருந்து மனுஷன் தலகால் புரியாம அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் ஒடிட்டு கிடந்துச்சு , காலை லையே போன தான் நல்ல கறியா கிடைக்கும்ன்னு பாய்க்கடை க்கு போயிருக்கு "

"ஏன்மா , அவர அலைய வைக்குற "

"அதெல்லாம் , ஒன்னுமில்ல சாமி , செத்தநேரம் படு , நான் போய் நல்லெண்ண வாங்கிட்டு வாரேன் "

"அதெல்லாம் எதுக்குமா ? "

" சும்மா இரு சாமி , உடம்பு உருக்குழைஞ்சு கிடக்கு , கண்டவன் கண்ணெல்லாம் வேற பட்டிருக்கும் , நல்லா எண்ணெய் தேச்சு குளிச்சைன்னா எல்லா கிரகமும் ஓடிப் போய்டும்"

"ஹம்ம்....சரிம்மா" என்றபடி கட்டிலில் தலையசைத்தேன்.

பட்டம் முடித்து பட்டினம் சென்று பணம் என்னும் காகிதம் பெற பாசத்தையள்ளவா அடமானம் வைத்திருக்கிறேன்.

கடந்து போன மூன்று மாதங்களில் என் அம்மாவின் அன்பெனும் பாசத்தை எவ்வளவு தவறவிட்டிருப்பேன்.
அதையெல்லாம் நான் சம்பாரிக்கும் இந்த பணத்தால் விலைக்கு வாங்கி விட முடியுமா ? ஆழ்ந்த யோசனையில் டீ கிளாஸை அருகில் வைத்துவிட்டு , அழுப்பான என் கண்களும் அப்படியே அயர்ந்தது.

#தொடரும்