‪பனியெனும்‬ ‪‎உருவம்‬

யாருமில்லா சாலையில்
அந்திமங்கும் இராத்திரியில்
என்னை மட்டுமே பின்தொடரும் உடலில்லா ஒர் உருவம்..

என்னவனோடு கொஞ்சி உறவாடும் நேரத்தில் , 
இவ்வுறுவம் என்னை இப்படி நடுநடுங்க வைக்கிறதே

அவ்வுறுத்தை கண்ட
என் வியர்வை சுரப்பிகள்
முதலில் சண்டையிட துடித்து
வேகமாக எழுந்தது.
பின் தோல்வியில் துவண்டதாய்
என் உடலுக்குள்ளே அடைந்தது.

மறைந்து மறைந்து சென்றாலும்
என்னுள் நுழைந்து
என் இதழை மத்தளமாய் மாற்றுகிறது.

அவ்வுறுவம் கண்டிராத படி
துப்பட்டாவை உடல் முழுவதும்
சுற்றிக்கொண்டு வேகமாக நடக்கிறது என் கால்கள்.

என் இல்லத்தின் வாயிலுக்கு
இன்னும் இரண்டு நிமிடம் தான்
ஆனாலும் விடாமல் துரத்துகிறதே இவ்வுறுவம்.

எங்கு சென்றாலும் வருகிறதே , என் உடலை கொஞ்சமல்ல நிறையவே நடுங்கநடுங்க வைக்கிறது.

ஏன் , என்னை இப்படி துரத்துகிறாய் என்று கேட்க துணிந்த என் உதடுகள் , திரும்பி பார்க்கவே அங்கு யாருமில்லை

நிசப்த அமைதியில் நிலைகுழைந்தவளாய் மீண்டும் நடக்க துவங்கினேன்.

அட , ஆண்டவா மீண்டும் அவ்வுறுவம் துரத்துகிறதே.என் உடம்பில் நடுக்கத்தை வரவைக்கவே இப்படி துரத்திதொலைகிறது.

நடுநடுங்கிய என் உடல் நடுசாமத்தில் என் வீட்டுகதவை தட்டியது.

உள்ளிருந்து கலக்கத்துடன் வந்த என்னவனை கட்டியணைத்து , முத்தத்தால் முகம் முழுதும் நனைத்து , அவன் ஸ்பரிசத்தில் முற்றும் துறந்தவளாய் அயர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

எங்களின் இரு உடல் சூடு தாங்காமல்
பனியெனும் அவ்வுறுவம் வெட்கத்தில் ஓடி ஒளிந்து , எங்கோ மறைந்து கொண்டது.

நான் என்னவனோடு சாய்ந்து கொண்டே என் இரவை கடத்தி கொண்டிருக்கிறேன்.

அதை கண்ட அவ்வுருவம் கண்ணீர் துளிகளை தான் கண்ட இடமெல்லாம் காணிக்கையாய் உதிர்த்து அதிகாலை சூரியனிடம் அடிபணிந்து மறைந்தது.

‪#‎பனியெனும்‬ ‪#‎உருவம்‬